Суббота, 23 01 2021
Войти Регистрация

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me

Create an account

Fields marked with an asterisk (*) are required.
Name *
Username *
Password *
Verify password *
Email *
Verify email *
Captcha *

Паэзія «Полымя». Адам Глобус. З нізкі «Анёл»

  • Четверг, 03 декабря 2020 22:54

Глобус Адам (Адамчык Уладзімір Вячаслававіч) нарадзіўся 29 верасня 1958 года ў горадзе Дзяржынску Мінскай вобласці. Скончыў педагагічнае аддзяленне Мінскага мастацкага вучылішча (1977), Беларускі дзяржаўны тэатральна-мастацкі інстытут (1983). Працаваў чарцёжнікам, мастаком-рэстаўратарам, мастакомафарміцелем, рэдактарам у часопісе «Крыніца» (з 1987). Цяпер займаецца выдавецкай дзейнасцю (выдавецтва «Сучасны літаратар»). Аўтар кніг «Парк» (1988), «Адзінота на стадыёне» (1989), «Смерць — мужчына» (1992), «Скрыжаванне» (1993), «Дамавікамерон» (1994), «Толькі не гавары маёй маме» (1995), «Койданава» (1997), «Новы дамавікамерон» (1998), «Post scriptum» (1999), «Тэксты» (2000), «Браслаўская стыгмата» (2001), «Сшыткі» (2003), «Дом» (2005), «сУчаснікі» (2006), «Літары» (2006), «Play.by» (2009), «Новае неба» (2010), «Сказы» (2012), «Партрэты» (2014), «Зваротная перспектыва» (2016), «Сям’я» (2017), «Казкі сталічныя» (2018).

 

Сланечнік

 

Анёл старанна выбіраў сланечнік.

Выбраў ці не самы маленькі.

Прынюхаўся да сонечнатварай кветкі.

Мядовасць маладзенькага сланечніка заварожвала.

У сланечніку было так шмат лета,

што калі анёл яго зрэзаў і засушыў,

дык змог цэлую доўгую зіму

цешыцца сакавітай слодыччу кветкі.

Цэлую цёмную зіму

анёл радаваўся залатому святлу,

якое ціха лілося з сухога сланечніка.

 

Спадчына

 

Белае пяро ў зялёнай траве

нібыта чакала мяне.

Ціхі голас параіў:

«Вазьмі светлае пяро і напішы запавет,

толькі такім цнатліва-белым пяром

можна напісаць разумны запавет,

які дазволіць тваім нашчадкам

без сварбы і лаянкі падзяліць спадчыну...»

Я ўжо нахіліўся над травою,

каб узяць чыстае пяро,

калі пабачыў анёла.

Ён сказаў, каб я не браў падманна-белае пяро,

бо яно належыць д’яблу.

Пакуль я глядзеў на празрыстага анёла

і згадваў словы маці,

якая забараняла збіраць і прыносіць дамоў

пёры, як яна казала, хворых птушак,

белае пяро зменшылася да чорнай кропкі

і знікла ў шчыльна-зялёных пёрах вясновай травы.

 

Кармушка

 

Сіноптыкі абяцаюць снег і завіруху.

Пачатак сакавіка быў на дзіва цёплы,

такі цёплы, нібыта гэта не сакавік, а красавік.

Ён быў цёплы і сонечны.

Здавалася, што пасля такога сакавіка

адразу пачнецца травень.

Толькі скептычныя і разважлівыя сіноптыкі,

што навучыліся зазіраць крыху наперад,

абяцаюць на выхадныя снег з дажджом.

Нават завіруху яны абяцаюць.

Верыць ці не верыць сіноптыкам?

Не ў гэтым сутнасць.

Нават калі я не веру сіноптыкам,

усё адно варта зрабіць кармушку для анёла

і насыпаць у яе жменькі з тры залатога цяпла.

 

У метро

 

Заходжу ў метро на станцыю «Кастрычніцкая».

Нікога няма. Зусім.

Толькі рэха маіх крокаў гуляе паміж калон.

Разумею: ноч, цягнікі толькі што з’ехалі

і пазвозілі ўсіх адсюль пасажыраў.

Зараз прыйдуць новыя пасажыры.

Прыйдуць абавязкова. Але ніхто не прыходзіць.

Даходжу да сярэдзіны платформы.

Пад лесвіцай, што вядзе ў тунэль-пераход

на станцыю «Купалаўская»,

спіць анёл.

Ён сядзіць на падлозе,

прытуліўшыся бокам да мармуровай сцяны,

і соладка-соладка спіць.

Ён так соладка спіць,

што мне шкада яго будзіць і распытваць.

Куды падзеліся ўсе людзі?

Ці прыйдзе яшчэ адзін цягнік,

ці мне давядзецца ісці дамоў пешкі?

Анёла я так і не пабудзіў — выйшаў з метро

да Палаца прафсаюзаў і пайшоў

на сваю вуліцу Чырвоную.

 

Формы

 

Сустракаемся і развітваемся.

Зноў сустракаемся і зноў развітваемся.

Зрэдку ты сустракаешся не толькі з чалавекам.

Сустракаешся з чалавекам і ягоным анёлам.

Пасля такой сустрэчы цяжка развітацца,

хочацца быць побач з такім чалавекам...

Усё адно развітваецеся.

Праз кароткі час ты пачынаеш шукаць сустрэчы,

пачынаеш чакаць сустрэчы з незвычайным.

Сумна і маркотна без сустрэчы з анёлам...

Анёл? Як ён выглядае? Па-рознаму...

Бывае анёл у форме цацкі ці лялькі,

бывае і ў форме кнігі ці альманаха,

бывае ў форме сукенкі ці свежаадпрасаванай кашулі.

Анёлы маюць самыя розныя формы,

але ты пазн†аеш яго адразу, пазн†аеш і палюбіш.

Здараецца і неверагоднае: чалавек сыходзіць,

а ягоны анёл застаецца з табою...

Белая кашуля на спінцы чырвонага крэсла?

Так, гэта анёл.

 

 

Чытайце цалкам у часопісе «Полымя» № 11/2020.

Прочитано 94 раз